Aslı'nın Günlüğü

Dün oğlum bana bir konuda sinirlenip" Sen bana neden karışıyorsun ki" dedi. Hem de kaşlarını çatarak. Bu arada " Kung Fu Panda" ya gtmek istiyor, bense sıkı bir Angelina hayranı olarak "Wanted" a. Ama anladığım kadarı ile 3.5 yaşındaki ufak ukalanın benden önce Angeline filmlerine gideceği günler yakın, baksanıza şimdiden 13 yaşındaki sivilceli bluğ çağı delikanlılarının laflarını kapmış bile. Şimdiden boşuna bluğ çağı için stress yapmıyormuşum değil mi? Dip not: Erken ergenlik diye bir şey var. Çocuklarımızı Allah korusun ama var işte. Ne yazık ki var, belki yediğimizden, belki içtiğimizden, belki teknolojinin yan etkileri, bilim adamı değilim bilmiyorum. Tek bildiğim korkutucu olduğu. Şuradan bilgi edinebilirsiniz.

Maç iyiydi hoştu, hatta ilk kez bu kadar iyi oynadık ama, Rüştü hediye etti Almanlara, bizimkiler ne yapsın? Olsun, 1111 koyuncuğun göreceği gün varmış daha...

Yok bu sefer gerçekten yenilelim. Gerçekten. Çünkü hiç bir şey değişmediği gibi, daha da abuk subuk haberler duymaya başlıyoruz. Kana susamış vampirler gibiyiz. Kan görmek istiyoruz, kan kokusu almak, kan akıtmak. Korku filmi adı çıkar bu yazıdan. Addicted to Blood. Doğru mudur bilmem, bir yerde okuduğuma göre bu maçı alırsak 200 küsür kurban kesilecekmiş. Şaka gibi. Ceylanların soyu tükeniyor, koyun, kuzu da öyle bir tehlike yok diye mi? Kurban dinimizde fakir fukaranın boğazından et geçmesi için belli dönemlerde kesilir. Peronda, sahada, yada alakasız başka bir yerde kesilmez. Gösteriş yapılmaz. Bunu düşüncelerimden dolayı bazılarının kendisini benden daha müslüman gördüğünü bile bile koca adamlara anlatmam komik oluyor tabii. Ama durum budur. Garipsememek lazım tabii. Her maç sonrası birilerinden kan akıttık. Kan dökmeye o kadar alıştık ki. Cuk oturdu uydurduğum filmin adı...

Bugün evime çiçek aldım. Ne var bunda diyebilirsiniz. Aslında çok anlamı var. Bir eve çiçek almak, o evi benimsediğiniz, orayı yuva bildiğiniz, oraya alıştığınız anlamına gelir. Bir eve çiçek almak işte bu sebeple çok önemlidir. Eve çiçek aldım :)

Lütfen adabımızla sevinelim çünkü gerçekten insanı gülümseten şeyler bunlar, kursağımızda kalmasın. Bir önceki maç gibi süper bir maç, süper bir sondu. Bizde seyrettik maçı, Hırvatlar atınca ümidi kesti herkes , giydi ayakkabılarını, tam kapıdan çıktılar ki golü attık. Haydiii tekrar içeri. Bu aralar hislerim kuvvetli herhalde, maçın ortasında bu maçı penaltılarda biz alırız demiştim , öyle oldu. Tıpkı bir önceki maçın sonunu tahmin ettiğiim gibi... Temennilerim de gerçekleşir inşallah.

Biliyorum geç kaldım ama bayağı arkadan takip ediyordum. Nihayet geçen gece sezon finalini izledim ve sonunda şok oldum. 5 sene sonra Gabrielle'in hali nedir öyle? Doğrusu her şeyi yer yutarım ama buna resmen bir arkadaşımın çöküşü gibi üzüldüm. Oysa ne var ki değil mi? Hayatta da hep bir şeye özenen insanların başına tersi gelir. Gabrielle'e bir zamanlar burun kıvırdığı küçük şişko ikizler ! "Ayakkabılar benim çocuklarım" demişti, pek sevmiştim bu sözü. Herneyse nereden nereye. Bir nevi Bree gibi günler önceden hazırlanarak gittiğim ve oğluşu hazırladığım okul görüşmemiz iyi geçti. Ve şaşırtıcı bir şekilde bir kaç günde kabul haberimiz geldi. Bu okulun methini duydum, bunu düşünerek belli bir muhitte ev istedim. Okula yürüyerek gidip gelebileceğiz. Gerçi her şey Kerem'e bağlıydı. İlk günlerdeki huzursuzluğu olsa kucağımda surat asar inmezdi ama neyse ki biraz alışmaya başladı buraya. Öğretmen pozitifti. Okulda harika oyuncaklar vardı. Öğrenci azdı. Ben elimden g...

Aptalca. Zaten bütün batıl inançlar aptalcadır. Aslında buna da tam anlamıyla bir batıl inanç diyemeyiz ama başka bir isim bulamıyorum bunun için. Ne zaman sevinsek, ne zaman ki başımıza iyi bir şey gelse, biz bir şekilde içine ederiz biliyorsunuz. Sevinmeyi bilemeyiz. Ne zaman bir maçı alsak, birileri ölür. Bu sebeple de ben ne zaman bir milli maç olsa birileri ölecekse kaybedelim gitsin, insan hayatından değerli mi diye düşünürüm. Bu maçta düşünmedim. Biri daha öldü. Bir çocuk. Evet biliyorum aptalca ama şimdi galibiyetimiz için üzülüyorum. Maçı izlerken o inandığım sözü söylemediğim için pişmanım. Benim suçum mu? Değil. Silahlanmayı yasaklayacağına özendiren, şiddet içerikli dizilerin yayınlanmasına izin veren, eğitimsiz, cahil, bilgisiz ve en fenası düşüncesiz bir sürü çocuğun nasıl yetiştiğini düşünmeden çok çocuk yapmamızı salık veren zihniyetin suçudur bu. Asıl katil onlar. Bu yazının bir faydası var mı? Yok. Bir sürü köşe yazarı yıllardır yazıyor faydası olmadı, bunun mu olacak...