Küçük bir kızken, henüz hayatın hiç bir yükünü omuzlamamışken, hayal ettiğim her şeyin gerçekleşeceğini zannettiğim günlerde, doğum günlerimi sabırsızlıkla beklerdim. Büyümek istemiyordum aslında. Sadece o özel günün bir şeyleri değiştirebilecek güçte olduğuna inanıyordum. O gün ne dilersem onun olacağına, sorgusuz sualsiz ve sınırsızca dilek dileyebileceğime, ve o özel günün bana büyülü bir şeyler getireceğine inanıyordum. O zaman İstanbul'un birer ucunda oturuyoruz her birimiz. O gün arkadaşlarımla beraber olmak için de bulunmaz bir fırsat. Kuzenlerim gelirler, maaile toplanılır, kahkahalar, şarkılar, bizim gürültümüze karışır. Günün anısına fotoğraflar çekilir, illa ki bir tane de pastanın hemen arkasında. Ben, doğum günü çocuğu... O zaman yok tabii dijital makinalar, 36 lık filmi bitirmeye uğraşırız poz poz, bitsin de bir an önce fotoğrafçıya gidelim, bir an önce görelim, özenle albüme yerleştirelim diye. Sonra babamdan izin alıp dışarıda kutladığım doğum günleri. Ne kadar da b...
Yorumlar