Söyleyin gitsin
her kelime, ruhun sırtına binmiş birer . Hepimizin içinde hiç ziyaret edilmemiş bir odacık, hiç açılmamış bir çekmece, hiç ellenmemiş bir paket vardır. Orada, tam dilimizin ucuna kadar gelip de son anda vazgeçtiğimiz, "Şimdi sırası değil" dediğimiz ya da yuttuğumuz kelimeler birikir. Bu kelimeleri alır, paketler, çekmeceye kilitler ve o odaya kapatırız. Peki, o kelimeler biz sustuğumuzda gerçekten yok olur mu? Küçük Bir hikayem var. Adı “Bay Hiç’in Kavanozları” Kasabanın en sessiz sokağında, Bay Hiç adında bir adam yaşarmış. Bay Hiç’in tuhaf bir koleksiyonu varmış. İçleri boş şeffaf kavanozlar… Komşuları onun boş şişelere bakıp neden iç geçirdiğini anlamazmış. Aslına bakarsanız o kavanozlar ağzına kadar doluymuş. Birinde, on yıl önce bir veda vaktinde söylenmemiş o pişmanlık duruyormuş. "Gitmeni istemiyorum." Bir diğerinde, en yakın arkadaşına kırıldığında yuttuğu o keskin cümle: "Beni çok incittin." bir diğer kavanozda ise aynaya bakıp kendine h...

Yorumlar
İyiki varsınız
NİCE SAĞLIKLI GÜZEL MUTLU YILLARA
Vijdan
Vij, bu yıl ilk kez sizsiz doğumgünümüz, ama kalbimiz bir biliyorum :)
Kirpikteki gözyaşım, biz de sizi öpüyor ve çoook teşekkür ediyoruz.
Elf, insan o günleri unutuyor, teşekkürler, inşallah :)
Severim ya Keroları...
iyi ki dogmus!
nice guzel seneler diliyorum oglusuna!
Elçin, çooooook teşekkürler, evet ya bahtı önemli .)
Adacım , seninki de benimki de gözümüzün önünde büyüdü, geldiğimde bir fırsat yaratıp tanıştıralım diyorum, vesileyle biz de görüşürüz. :)
Banu, şişti o zaman suratı kırmızı çirkin bir şeydi. Şimdi de dünya güzeli değil belki ama acaip sevimli.Teşekkür ederiz, iki yanağından öperiz Kerem'le.