Ağustos 20, 2009

Yeni haller...

Uyuşturulmuş gibiyim. Düşünmeyince insan hayatın akıp gittiğini sanıyor ama lanet beynimiz öyle karışık ki aklı sır ermiyor. Sanırım gizliden gizliye bir buhrandayım ve acı tarafı bundan acımıza bakarak ve hakkım olduğunu düşünerek kurtulmaya çalışmıyorum. Sanki öyle memnunum ki halimden. İyi görünüyorum, yemeden içmeden kesilmiş değilim canım fazla bir şey istemese de, evden pek çıkmasamda insanlarla iletişimim iyi, çocuğuma eskisinden bin kat falan sabırlıyım, zaten pek bir şeyi de sinirlenmeye değer bulmuyorum. Görünürde bir şey yok yani.

Zaman mevhumum yok zaten. Nerede eski planlı programlı Aslı. Ne zaman olursa diyorum, ne acelemiz var. Halbuki hayatın ne kadar kısa olduğunu düşünüp daha da acele etmeliyim değil mi?

Bir rahatlık geldi üzerime. Kim ne derse desin, hali. İnsanlar çocuklarını serbest bırakırken düşüncesizce, ben oğlumu aman kimseyi rahatsız etmesin diye sıkardım, karışırdım, doğrusunu anlatırdım anlamayacağını bile bile. Şimdi sanırım ben de o haz etmediğim relax annelerden olacağım. Bunun sonu o.

Canımcığıma karıştık da ne oldu? Ders çalış diye zorlayacağımıza, keşke çık dolaş deseydik, hayatını yaşatsaydık, tadını çıkartsaydık. Önündeki uzun hayata hazırladık onu aklımız sıra. Nereden bilecektik ki bunların olacağını?

Sessizliği daha da sever oldum bir de. Aman aman iyi ki eski şirketimde çalışmaya devam etmiyormuşum. Bu ruh halimle çok insanın suratına nasıl insanlar olduklarını söyleyiverirdim.

Haykırmazdım sanırım. Artık bağırarak bir şey anlatmıyorum. Söyleyeceklerimi iltifat eder gibi sessizce söylüyorum herkese. Eskiden biri bana beni şaşırtacak yada sinirlendirecek bir şey söylese kalbim yüzelliye çıkardı. Şimdi insanların söylediklerine karşı son derece sakinim. Kafamı çevirip gidebilirim o cevap beklerken.

İnsanların bir gecede saçı beyazlarmış ya, bir gece de insan 10 yaş büyüyebilir miş de...

11 yorum:

Asortik Krep dedi ki...

Aslında var ya bunun normali bu.. Normal gidiyorsun, sana ters gelebilir ama şimdilik bu iyi.Yani böyle düşünmen.
Seni seviyorum, uzaktan, hiç tanışmadan ama çok, çok güçlü
olmanı diliyorum içimden ve sen buraya yazdıkça rahatlıyorum..

Emre dedi ki...

Çok üzgünüm aslı, ne zamandır okuyamadım ne seni ne başka blogları kendi derdimden, bu yazını ve diğer yazılarını okuyunca çark ettim, çok üzgünüm çok allah sabırlar versin ailene ve sana, daha önce benzer bir acıyı yaşamış biri olarak ve genç ölümlerin ne demek olduğunu iyi bilenlerdenim, ne dyebilirimki başka tutuldum kaldım :(

pommeler dedi ki...

mümkün olmadığını bile bile bir şeyler yazabilmek bu yazdıklarımın sana kendini iyi hissettirebilmesini çok isterdim aslı ama biliyorum ki söylenecek hiç bir söz işe yaramaz
onun yerine sevgiyle kucaklar,öperim

Hayatta Giderken dedi ki...

Aslı'cım canım yaa ne diyeyşm ki şimdi ben sana .....

mermaid dedi ki...

blogunu uzuun zamandır okuyordum. sessiz sessiz takip. gelişmeleri de hep takip ettim, dua ederek. bilmiyorum tanımadığın birinin "acını paylaşıyorum" demesi yüreğine iyi gelir mi, gerçekten ne söylense yersiz mi olur ama acını bütün kalbimle paylaşıyorum, yazdığın her kelime, kalbimde soğuduğunu sandığım yaraları sızlattı. demek ki böyle oluyor zaman geçtikçe, sadece dokundukça kanayan bir yaraya dönüşüyor, alışmayı ister istemez öğreniyoruz...
Çok sevgiler.

Çocuk gibi dedi ki...

İnsan en çok üzüldüğünde öğrenip, törpüleniyor galiba Aslı.....

Kayıplardan daha beter törpülenme yok galiba :(

Aslı Cin dedi ki...

Asortik yüzyüze gelememiş olsak da biz seninle eski arkadaşız. Teşekkür ederim desteğin için...

Emre, benzer acıları paylaşanlar için de üzülüyorum aslında. Bir tek benim kardeşim için değil genç giden bir çok insan için acıyor...

Adaşım, teşekkür ederim, her zama için desteğin yeter...

Hayatta giderken, söylenecek bir şey yok aslında...

Mermaid, Umarım sen de ben de göğüsleyebiliriz zamanla acıları...

Çocuk gibi, gerçeşten de öyle. Her şeyin yerine yenisi alınabilir, ama bazı şeylerin telafisi yok ne yazık ki...

elektra dedi ki...

aslı, sıkıca sarılıyorum say her defasında acını dile getirdiğinde:(

cenebaz dedi ki...

Zaman lazım Aslıcım. Elbette unutulnuyor ama o derin acının önüne başka öncelikler geçiyor; oğlun, alen, işin. Allah sabırlar versin , özellikle de anneciğine. Allah bir daha da böyle bir acı yaşatmasın.

Kirpikteki Gözyaşı dedi ki...

Büyük bir acının getirdikleri bunlar...Aslında hayatta hep ikilemler var. Hayat kısa dilediğin gibi yaşa ama geleceğini de düşün ne olur ne olmaz...Böyle gidiyor hayat. Sana ve ailene hep sabır diliyorum Aslıcım...

Aslı Cin dedi ki...

Elektra
:)

Çenebaz, onlar da olmasa yaşamak zor olurdu zaten. Amin...

Gözyaşı, sağol, inşallah...