Küçük bir kızken, henüz hayatın hiç bir yükünü omuzlamamışken, hayal ettiğim her şeyin gerçekleşeceğini zannettiğim günlerde, doğum günlerimi sabırsızlıkla beklerdim. Büyümek istemiyordum aslında. Sadece o özel günün bir şeyleri değiştirebilecek güçte olduğuna inanıyordum. O gün ne dilersem onun olacağına, sorgusuz sualsiz ve sınırsızca dilek dileyebileceğime, ve o özel günün bana büyülü bir şeyler getireceğine inanıyordum. O zaman İstanbul'un birer ucunda oturuyoruz her birimiz. O gün arkadaşlarımla beraber olmak için de bulunmaz bir fırsat. Kuzenlerim gelirler, maaile toplanılır, kahkahalar, şarkılar, bizim gürültümüze karışır. Günün anısına fotoğraflar çekilir, illa ki bir tane de pastanın hemen arkasında. Ben, doğum günü çocuğu... O zaman yok tabii dijital makinalar, 36 lık filmi bitirmeye uğraşırız poz poz, bitsin de bir an önce fotoğrafçıya gidelim, bir an önce görelim, özenle albüme yerleştirelim diye. Sonra babamdan izin alıp dışarıda kutladığım doğum günleri. Ne kadar da b...
Yorumlar
Sizinkiler'e bak ne hale geldi
Hepsi satılmış bunların
Ne diyeceğimi bilmiyorum
Hangi kanal izlenecek, hangi gazete okunacak bilmiyorum.
Biz yine idare ederiz de ilerde kızım için üzülüyorum ben:((
Ayrıca hiç komik değildi, sonunda hiç gülmedim ben.
Neyse.
Yeliz, uzun zamandır öyle aslında.
Ayşa bel atından vuruluyor artık.
Nohut oda,ben aynı fikirde değilim, her şeyin bir dozajı olmalı, bunun dozajı fazlasıyla kaçmış. Katıksız terbiyesizlik ve ucu kaçmış aymazlıkla yandaşlık var. Hedef gösteren gazetelerden bir farkları yok artık benim için.
Çenebaz, zaten bir biz, onlar bölünmüşlüğü gidiyor ki sorma, başkasının yaptığı tu kaka. Türk Kürt, sağcı solcu, başı açık kapalı, böle böle bitiremediler hala bizi.