Aslı'nın Günlüğü

Zaman, ellerimizin içinden kayıp giden bir avuç ince kum     gibi... 2025’in son demlerinde, dışarıda soğuk     bir rüzgar, odanın köşesinde tüten bir kahve dumanı eşliğinde geçen bir yıla bakıyorum.   Bu yıl, en büyük yarışın aslında kendimle olduğunu, ama bu yarışı koşarak değil, biraz olsun yavaşlayarak bazen de durarak kazanabileceğimi anladım. Hep bir yerlere yetişmeye çalışırken, hayatın sunduğu manzaraları kaçırdığımı fark ettim. Koşmak yerine durup izlemenin ne kadar değerli olduğunu gördüm bu sene. Çünkü bazen insan, durduğu yerde aslında hiç ilerleyemediğini zannederken, ruhu en büyük mesafeleri katediyor.  2025 bana insanların fikirlerinden ziyade, kendi iç sesimin pusulasına güvenmeyi öğretti. Başkalarının ne dediği, o gürültülü kalabalığın ne düşündüğü yavaş yavaş sessize alındı zihnimde. İnsanların değişebileceğini ama aslında kim olduklarını bir köşeye not edip hep hatırlamamız gerektiğini acı tatlı tecrübelerle gördüm.  Ve belki de en ö...

  Kendimi bildim bileli yazıyorum. Daha küçücük bir çocukken günlük yazmaya başladım. Sonra şarkı sözleri geldi. Sonra şiirler. Hiçbirini kimseye okutmadım. 15-16 yaşlarındayken yazdığım şarkı sözlerini can arkadaşım bilir. Şimdilerde yazdığım öyküleri sadece yazmayı çok seven başka bir arkadaşımla paylaşıyorum. Bazen aklıma gelen şeyleri karalıyor onları da okumasını istediğim, güvendiğim, sevdiğim tek bir arkadaşımla paylaşırım. Bir de burası var tabii. Ve tabii bir de burada  paylaşmadıklarım Bu yaz uzun zamandır aklımda olan çocuk kitabını yazmaya başladım. Büyük bir açgözlülükle yazdım yazdım yazdım, aklımdaki son iki bölüme gelmiştim ki, işte orada bıraktım. Bunu bitirmek, daha önce yazıp bitiremediğim her hikayeye ihanet etmek gibi geldi belki de. Ama bitireceğim. En sonunda yazmaya başladığım bir şeyi bitirdiğimi görmek istiyorum. Yine de hiçbir şeyi başaramamış değilim. Mesela bu sonbaharda bir çok öykü yarışmasına öykülerimi gönderdim. Bir de dijital sergiye.  B...